Ik ben twee en ik zeg nee!

Kleine kindjes worden snel groot en voor je het weet heeft jouw schattige dreumes ineens een eigen mening… De opvoedboeken beloven je dat dit rond de leeftijd van twee jaar begint, maar wij ouders weten wel beter. Vaak is een van de eerste woordjes, naast papa en mama, nee! En dat ene woordjes verandert alles. Waar je eerst nog zelf kon bedenken wat er gedaan moest worden, sta je nu ruzie te maken met je kind.
Toch is het goed voor je kind om een eigen wil te ontwikkelen en dat wordt bij voorkeur op veilig terrein geoefend, dus thuis of bij de gastouder. Met nee zeggen kan een kind invloed uitoefenen op wat gaat komen. Hij ontdekt letterlijk zijn eigen ik met dit ene woord. Want door iets anders te willen dan jij voelt hij zijn onafhankelijkheid.

Ik had soms het gevoel dat al die dwarsheid enkel diende om mij te pesten, want de ergste confrontaties kreeg ik altijd als ik ze het minst kon gebruiken. Bijvoorbeeld als ik in de ochtend gehaast de deur uit wilde om mijn oudste op tijd op tijd op school te brengen of nadat ik thuiskwam van een middag kinderboerderij met twee vieze kinderen en het eten nog gekookt moest worden. Nee, ik ga geen handen wassen!! hoorde ik zodra ik een voet over de drempel had.
Een aantal zaken helpen dan goed,

• Blijf rustig! En herhaal je verzoek. Soms is het leuk om er meteen een uitgebreide opdracht van te maken, bijvoorbeeld als je toch je handen wast kan je daarna mooi de bakjes even afwassen. Maar als je daar als ouder geen zin in hebt moet handen wassen maar even onder protest.

• Stel geen vraag maar doe een mededeling. Als je vraagt “kom je aan tafel” zal het antwoord zeker nee zijn, maar als je zegt “we gaan aan tafel” is dat kans groter dat je kind zonder probleem komt zitten.

• Routine helpt ook. Kijk maar naar hoe je kind bij de gastouder is. Daar zijn de dagen in een vast ritme en die voorspelbaarheid zorgt voor weinig weerstand bij je kind.

• Kies je strijd! Als je elke nee gaat bestrijden ben je aan het eind van de dag doodop en na een week vraag je je af waarom je ooit had gedacht dat een kind krijgen leuk is. Kies daarom wat je echt belangrijk vindt en laat andere nee momenten geen strijd worden. Want hoe erg is het nou echt als je kind per se in mei met zijn snowboots naar de supermarkt wil.

• Lach er naderhand om. Bedenk in de avond eens hoe grappig de situatie eigenlijk was met je stampvoetende peuter midden in het winkelcentrum. Of bespreek de moeilijkste nee situaties eens met je zus, collega of vriendin. Wedden dat zij vergelijkbare verhalen hebben, dan kan je er samen om lachen en dat relativeert enorm.

De opvoedboeken beloven je dat deze koppigheidsfase weer voorbijgaat, wij ouders weten wel beter. Het nee zeggen gaat dan misschien weg, maar daarvoor in de plaats krijg je steeds uitgebreidere discussies met je peuter en later kleuter. Bij ons thuis ieder geval wel!
Zoals een wijze vrouw mij eens influisterde, dit zijn kwaliteiten van je kind die hij test. Het is nu even lastig, maar later heeft hij er profijt van. Dus als de stoom uit mijn oren dreigt te komen, denk ik daaraan. En natuurlijk vind ik het belangrijk dat mijn kinderen hun kwaliteiten ontwikkelen, dus kom maar op met die nee!

Je kind wegbrengen en afscheid nemen

Voordat de werkdag kan beginnen breng je eerst nog je kind naar de gastouder. Daar aangekomen moet er afscheid genomen worden, maar dat valt niet altijd mee. Als ik mijn zoontje in de ochtend weg bracht zijn er menig tranen gelaten en niet alleen door hem! Hoe heerlijk je kind het ook heeft bij de gastouder, toch kan het afscheid in de ochtend moeilijk zijn. Vaak gaat het een periode goed en dan weer wat lastiger en het ene kind zal meer moeite hebben dan het andere, maar er is vast geen enkele ouder die nog nooit een huilend kind heeft achter gelaten. Dat begint vaak als je kind 8 maanden is, de zogenaamde verlatingsangst. Ineens heeft je baby een nieuw besef van zijn omgeving en van wie er altijd is (papa en mama) en wie minder vertrouwd is.

Zodra we bij de gastouder binnenstapten klampte mijn zoontje zich als een aapje aan mij vast. Ik kon hem bijna horen denken “wacht even, als ik hier ben gaat mama weg!” Ik moest hem letterlijk lostrekken en in de armen van de gastouder duwen voor ik weg kon gaan. Hij huilde dikke tranen en als ik kordaat de deur achter mij dicht trok en naar mijn auto vluchtte voelde ik ook de tranen over mijn gezicht rollen. Nog voor ik op mijn werk was hoorde ik al een berichtje binnenkomen op mijn telefoon en daar stond steevast in “tranen zijn weer gedroogd en hij is heerlijk aan het spelen” begeleid door een foto van mijn breed lachende zoontje op het speelkleed. Dit kleine drama in de ochtend werd na een paar maanden gelukkig minder en was zelf een tijdje helemaal over, maar is helaas nog meerdere keren teruggekeerd.

Een paar tips voor het afscheid wil ik delen met jullie;

  • Houd het kort! Als je zegt dat je weggaat, geef dan nog een keer een kusje of knuffel en ga daarna meteen weg. Hoe langer je probeert te troosten, hoe groter het drama wordt.
  • Vertel altijd waar jullie heen gaan als je onderweg bent en ook dat jij daarna gaat werken en dat je na het middagslaapje/fruit eten of iets dergelijks je kind weer komt ophalen.
  • Maak een vast routine van het binnenkomen en weggaan bij de gastouder. Bijvoorbeeld samen de schoenen en jas uitdoen en opruimen en dan iets te spelen kiezen, zeggen dat je weggaat, kus en knuffel geven en bij de gastouder op schoot achterlaten. Wij gingen altijd nog even zwaaien over het tuinhekje als ik eenmaal buiten was.
  • Hoe moeilijk het ook is, ga niet nog even terug! Ook niet als je je kindje heel hard hoort huilen. Als je teruggaat en daarna nog een keer weg wilt lopen is het verdriet helemaal niet meer te overzien.
  • Ga nooit stiekem weg omdat je kind zo lekker zit te spelen. Als hij daarna ontdekt dat je bent vertrokken durft hij je nooit meer uit het oog te verliezen.
  • Neem een zakdoekje mee voor als je weer in de auto zit en je mascara dreigt uit te lopen….

En als je dan op je werk bent aangekomen en weer gerustgesteld bent door een berichtje van je gastouder over hoe gezellig het inmiddels is bij haar, dan weet je “ik ben geen rotmoeder die haar kind huilend achterliet, dit is een fase en gaat weer voorbij”

Moeilijke Eters

Dit stukje is een hart onder de riem voor alle ouders die worstelen met een moeilijke eter aan tafel. Je doet het goed! Het ligt niet aan jou. Volhouden is het enige dat telt!

Het zal ons niet gebeuren, nog zo’n moeilijke eter. Dat hadden wij ons heilig voorgenomen toen we onze zoon voor het eerst in onze armen hielden. Want onze dochter heeft vanaf haar eerste jaar moeilijk gegeten en is heel kieskeurig over wat zij lust.
Dat we dachten dat het ons geen tweede keer zou overkomen impliceerde dat we daar zelf verantwoordelijk voor waren geweest. Wat een arrogantie! Alsof wij er iets aan konden doen dat onze dochter gruwelt van het gevoel van het velletje van de tomaat en dat ze moeite heeft met het stukkauwen van een stukje vlees of haar aversie voor aardappels. Maar toch, onze omgeving gaf ons dat gevoel maar al te goed….

(meer…)

Kolven op het werk

Je baby is geboren en je geniet met volle teugen van de kraamtijd, maar binnenkort moet je weer gaan werken. Natuurlijk drinkt je baby aan de borst, want alleen het beste is goed genoeg voor jouw kindje. Maar dat besluit begint te wankelen nu je weer aan het werk moet. Borstvoeding en werken, dat betekend kolven! Daar zie je als een berg tegen op… Ik vond het ook geen fijn vooruitzicht toen ik weer aan het werk ging na mijn zwangerschapsverlof. Zo’n kolf is een mooie uitvinding hoor, maar dat geluid en dan al die plastic toeters en bellen, ik vond het op zijn zachts gezegd behoorlijk onnatuurlijk. En als straf na het kolven moet je ook nog alles afwassen en uitkoken (meer…)