Onzekerheid

Wellicht herken je dat wel, twijfel over jezelf als ouder. “Doe ik het wel goed?”

Ik in ieder geval wel. Met regelmaat verzucht ik tegen mijn man “is dit nou wel handig? Moeten we dit zo wel doen?” Het gaat dan over de ruzie die we met de kinderen hebben over de tv-tijd, of bijvoorbeeld mijn zorgen over ongezonde voeding. Ik wil graag het beste voor mijn kinderen. Ik wil dat ze later terugkijken op een gelukkige jeugd. Ik wil ook dat ze leren meehelpen, rekening houden met anderen, maar ook dat ze zichzelf mogen zijn. Jeetje wat ingewikkeld is opvoeden!

Wij ouders doen allemaal maar wat. We krijgen een kindje en gaandeweg vormt zich de opvoeding. Uit je eigen gevoel van normen en waarden, een beetje intuïtief en goed afgekeken bij anderen. Meestal gaat opvoeden vrij vanzelf, maar de momenten dat je kind ingaat tegen jouw wensen, is het moment waarop je aan het twijfelen wordt gebracht… Ik vind dan dat ik stand moet houden. Alleen krijg ik dan een stemmetje in mijn hoofd dat zegt “Wat wil je bereiken met deze weg? Is de ruzie het resultaat wel waard? Welk voorbeeld geef ik nu zelf?” Wat mij helpt is mijn onzekerheden te bespreken met mijn man. Samen evalueren we de situatie. Dat helpt mij enorm om inzicht te krijgen in de weg die we moeten gaan. We stemmen steeds met elkaar af als opvoeders en helpen elkaar met de punten die nog anders kunnen. Al doende leren we.

Ben jij ook wel eens onzeker over je ouderschapskwaliteiten? Mag ik je daarmee complimenteren? Wat goed dat je soms onzeker bent! Het maakt dat je kritisch naar jezelf kijkt en zo mogelijk wil verbeteren. Dat is toch mooi!