Feestdagen survival plan

Kerst en Oud en Nieuw moeten mooie feestdagen zijn met familie en vrienden. Met de hele familie een uitgebreid kerstdiner en met Oud en Nieuw een gezellige avond maken met je vrienden. Zo hoort dat, zo deden we dat altijd, maar toen kwamen de kinderen….

Met kerst de hele familie over de vloer waarvoor de halve dag aan keukenvoorbereidingen nodig is, leek vroeger leuk, nu is het stressvol omdat je kind niet zelf wil spelen en aan je been staat te trekken of toch niet dat o-zo-belangrijke middagslaapje gaat doen zodat hij straks niet te genieten zal zijn als je aan tafel wil. En dan de prachtig gedekte tafel met kaarsjes, maar o jee daar kan je dochter niet vanaf blijven, toch maar uit en de grote lamp aan, weg sfeer…. En na een half uur is het geduld wel op met zitten blijven en begint je kind te dreinen dat hij nu het toetje wil terwijl je net de keuken in moet om het hoofdgerecht te serveren….

Natuurlijk moeten we de volgende dag ook nog de hele middag op visite en dan weer uitgebreid aan de kerstdis maar nu bij de ouders-van… Weer schiet het middagslaapje erbij in en het slapen in het campingbedje bij opa en oma mond ook uit in een drama.

Als we dan de kerstdagen hebben doorstaan en het ritme weer bijna is hervonden, wordt het Oud en Nieuw. Afgesproken met vrienden (en al hun kinderen, want in die fase zitten we nu) gaan we er als vanouds een gezellige avond van maken, maar… de kinderen jengelen, willen niet zelf een spelletje doen, willen niet slapen in een vreemde kamer zonder jou en een grote-mensengesprek zit er nauwelijks in. Als het twaalf uur is en het vuurwerk wordt afgestoken wil je kind niet mee naar buiten omdat het vuurwerk zo hard knalt dus sta je alleen binnen voor het raam te kijken. Om kwart over één laad je het campingbed, de luiertas en je kind uitgeput in de auto. Vijf minuten voor thuiskomst valt hij in slaap en het wordt een drama om hem uit zijn kleren en in zijn bedje te krijgen. Om drie uur s’nachts lig je totaal uitgeteld in bed en als je dan voor je gevoel net in slaap bent, is het ineens zeven uur in de ochtend en dan is je kind klaarwakker….

Herkenbaar? Dat was voor ons de reden dat we besloten het anders aan te gaan pakken. Misschien helpen mijn tips jou ook;

  • Kies 1 kerstdag uit voor een uitgebreid diner met familie en verdeel de maaltijd zo dat iedereen iets maakt. Dan hoef je niet de hele dag in de keuken te staan.
  • Kaarsen op tafel geen optie? Denk dan aan een snoer kerstverlichting aan de lamp of op de tafel.
  • Verklaar het middagslaapje heilig. Als je kind nog slaapt overdag is het, zeker met kerst waardoor de avond later wordt, fijn als er overdag nog wat geslapen is.
  • Maak met je gezin een nieuwe kerst traditie. Wij gaan nu bijvoorbeeld al enkele jaren op tweede kerstdag naar het bos en pannenkoeken eten. Dat is lekker ongedwongen en de kinderen genieten daarvan (dus wij ook ;-))
  • Slaapt je kind niet makkelijk bij anderen, blijf dan lekker thuis met Oud en Nieuw. Wij blijven nu al een paar jaar thuis en leggen onze kinderen gewoon op bed na een gezellige maaltijd en een spelletje of mooi voorleesboek. Pas om middernacht maken we ze wakker en kijken samen naar het vuurwerk. Helaas nog steeds binnen omdat onze zoon het echt te spannend vindt naar buiten te gaan, maar wel met z’n allen, dat is wel zo gezellig. Op nieuwjaarsdag gaan we dan op familiebezoek om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen.

Ik denk dat we ons allemaal een beetje gek laten maken door het beeld van de feestdagen dat we in de media te zien krijgen. Het moet een perfect plaatje zijn terwijl de praktijk vaak niet in de buurt komt. Wij doen een beetje mee en een beetje op onze eigen manier en dat bevalt goed, misschien jij ook?

Wat je kind leert als je niet oplet

We willen allemaal dat onze kinderen leren. Door leren wordt een kind zelfstandig. We denken daarom dat we kinderen alles moeten aanleren, maar wist je dat een kind het meeste leert als we daar niet bewust mee bezig zijn? Denk maar aan dat telefoongesprek dat je laatst voerde terwijl je ondertussen je boodschappen uitpakte. Je telefoon tussen schouder en oor geklemd. En wat denk je dat je peuter de volgende dag doet? Juist ja, met een blokje als telefoon tussen schouder en oor geklemd en dan een heel verhaal te kletsen onder het rondlopen. Herkenbaar tafereel? Zo zie je maar dat kinderen non-stop “aan” staan om te leren, gewoon door te kijken en na te doen.

Nu was dit gelukkig een heel onschuldig voorbeeld, je kan vast wel ergere dingen bedenken die je je kind liever niet aanleert….

Ik ben daar helaas ook schuldig aan, boos mijn spullen neergooien op de tafel, de deur flink hard dichtdoen, schreeuwen als ik boos word. Ik doe het als ik uit mijn humeur raak, maar moet echt slikken als ik het mijn kinderen zie doen. Het is zo moeilijk om een goed voorbeeld te blijven als je emoties jezelf teveel worden. Toch blijf ik het proberen, voor mijzelf, maar vooral ook voor mijn kinderen. Want juist die emoties zijn ook het lastigst voor je kind. Als hij boos wordt mag hij van jou niet gooien met zijn speelgoed of schoppen tegen zijn zus. Praat met je kind over de emotie. Zeg “ik zie dat je heel boos bent” benoem ook dat je het niet goed vindt dat hij met spullen gooit of iemand pijn doet. Je kan ook praten over dat je het zelf ook moeilijk vindt.

Spreek er daarnaast over met je partner en spreek bijvoorbeeld af dat hij/zij je even aanspreekt als je iets onhandigs zegt of doet. En als het dan toch mis gaat met het goede voorbeeld geven, biedt dan je excuses aan, dan geeft je toch weer een goed voorbeeld 😉

Verdiet

Uren heb ik met mijn kind gelopen om zijn verdriet te troosten. Dat was de enige manier om hem stil te krijgen, want zodra ik wilde gaan zitten begon hij weer te huilen. Wat kon hij veel huilen en zo hard en indringend! Soms zat ik er zo erg doorheen dat ik dacht dan huil je maar alleen. Maar dat kon ik niet, hem alleen laten huilen. Ik hoorde duidelijk dat het verdriet echt was en niet een huilen om iets voor elkaar te krijgen zoals mijn dochter wel kon. Dan lag ze in haar bedje en huilde tranen met tuiten om heel even stil te zijn en te luisteren of ik al kwam. Hoorde ze mij op de trap dan stopte ze met huilen, kwam ik toch niet dan huilde ze daarna nog wat harder. Dat was duidelijk een huiltje om iets voor elkaar te krijgen!

Maar wat kan je doen als je baby huilt? De volgende tips wil ik met jullie delen;

  • Probeer ontspannen te blijven!! Hoe moeilijk dat ook advies ook is, want van huilen krijg je als ouder best stress, hoe meer ontspannen jij je voelt, hoe sneller je kindje rustig wordt van jouw aanwezigheid.
  • Praat tegen je baby. Benoem het verdriet. Dat je begrijpt dat hij even moet huilen. Dat je hem zal troosten en vasthouden. Al dat soort benoemingen zijn voor beide partijen heel fijn. Je rustige woorden en stem bieden koestering en je hele wezen is gericht op troost waardoor jezelf ontspannen kan blijven.
  • Zoek een houding die voor jullie allebei prettig is. Veel baby’s vinden het prettig om gedragen te worden als ze huilen. Zachte beweging door lopen of wiegen zijn geruststellend. Op de buik op je borst is ook heel troostend. Dat kan je eventueel ook in een draagdoek. Met je baby in de wandelwagen een blokje om kan ook natuurlijk. Schaam je niet voor het huilen onderweg! Elke ouder heeft wel eens met een huilende baby over straat gelopen, dus voel je niet bezwaard.
  • Wissel de troostbeurten af met je partner! Als je onrustig wordt van het huilen, ga dan het huis uit of doe desnoods een koptelefoon op met muziek. Je hebt het ook nodig af en toe even los te zijn van je zorgtaak om daarna weer opgeladen het stokje over te nemen.
  • Biedt je kindje rust en regelmaat. Een oververmoeide baby kan ook huilen omdat hij niet meer weet hoe hij zelf tot rust kan komen. Door steeds hetzelfde ritme aan te bieden van voeden, verzorgen, spelen en weer slapen, kan je baby weer tot rust komen en kan het huilen afnemen. Het eerste signaal van vermoeidheid is wegkijken, daarna wordt het al snel mopperen/huilen. Als je al voor het mopperen je kindje op bed legt is de kans groot dat hij uit zichzelf gaat slapen.

Uiteraard moet je bij aanhoudend huilen dat uren per dag duurt, uitzoeken of er geen medische oorzaak is! Ga daarvoor naar de huisarts of het consultatiebureau. Dat aanhoudende huilen van onze zoon was een uitputtingsslag voor ons allemaal. Het bleek dat de voeding het probleem was, maar naast de voeding is onze zoon (nog steeds) een kind dat snel in tranen is. Honger, vermoeidheid, tegenslag, de tranen zitten hem gewoon hoog. Het is een ontlading die hij nodig heeft om weer te herpakken. Toen al en nu dus nog steeds.

Dus huilt je kindje veel? Blijf kalm, houdt moed en vergeet niet te genieten van de blije momenten tussentijds.

Onzekerheid

Wellicht herken je dat wel, twijfel over jezelf als ouder. “Doe ik het wel goed?”

Ik in ieder geval wel. Met regelmaat verzucht ik tegen mijn man “is dit nou wel handig? Moeten we dit zo wel doen?” Het gaat dan over de ruzie die we met de kinderen hebben over de tv-tijd, of bijvoorbeeld mijn zorgen over ongezonde voeding. Ik wil graag het beste voor mijn kinderen. Ik wil dat ze later terugkijken op een gelukkige jeugd. Ik wil ook dat ze leren meehelpen, rekening houden met anderen, maar ook dat ze zichzelf mogen zijn. Jeetje wat ingewikkeld is opvoeden!

Wij ouders doen allemaal maar wat. We krijgen een kindje en gaandeweg vormt zich de opvoeding. Uit je eigen gevoel van normen en waarden, een beetje intuïtief en goed afgekeken bij anderen. Meestal gaat opvoeden vrij vanzelf, maar de momenten dat je kind ingaat tegen jouw wensen, is het moment waarop je aan het twijfelen wordt gebracht… Ik vind dan dat ik stand moet houden. Alleen krijg ik dan een stemmetje in mijn hoofd dat zegt “Wat wil je bereiken met deze weg? Is de ruzie het resultaat wel waard? Welk voorbeeld geef ik nu zelf?” Wat mij helpt is mijn onzekerheden te bespreken met mijn man. Samen evalueren we de situatie. Dat helpt mij enorm om inzicht te krijgen in de weg die we moeten gaan. We stemmen steeds met elkaar af als opvoeders en helpen elkaar met de punten die nog anders kunnen. Al doende leren we.

Ben jij ook wel eens onzeker over je ouderschapskwaliteiten? Mag ik je daarmee complimenteren? Wat goed dat je soms onzeker bent! Het maakt dat je kritisch naar jezelf kijkt en zo mogelijk wil verbeteren. Dat is toch mooi!

Warm hè

Het zomerse weer is alweer aardig wat dagen in ons land. Soms zo warm dat ik niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. Nu zijn mijn kinderen gelukkig al wat ouder, maar ik kan mij nog goed herinneren hoe lastig die warme dagen met een kleintje kunnen zijn. Ik zie mezelf nog zitten met een plakkerig warm meisje op schoot dat alweer aan de borst wilde drinken…. Dus hier wat ervarings-advies van ouder tot ouder.

Laat je kindje vaker drinken, uit een flesje, aan de borst, een bekertje water, alles is goed eigenlijk. Ik legde bij het voeden een hydrofiel doek op mijn arm zodat het niet zo zweterig werd met mijn baby op de arm.

Blijf in de warme middag binnen en houdt de zon uit het huis met de gordijnen, een parasol of zonnescherm.

Met water spelen met deze temperatuur is heerlijk natuurlijk! Zorg er wel voor dat je alert blijft en je kindje niet alleen laat met een bodempje water. Zelfs daarin kan hij verdrinken.

Is het in de tuin echt te warm om met water te spelen? In de badkamer kan het babybadje ook prima staan. Een teiltje met water of een bodempje water in de douchebak is ook dikke pret!

Als je kindje, net als onze zoon, het belangrijk vindt dat alles gaat zoals het hoort…. En slapen zonder slaapzak dus niet lukt, doe dan toch gewoon de zomerslaapzak aan maar dan zonder verdere kleding. Wij plaatsten een ventilator in de deuropening van de slaapkamer die op een zachte stand draaide. Op deze manier was het iets aangenamer in zijn kamer.

En bovenal… relax! Dan loopt het ritme van je kindje maar een beetje anders. Als je je druk gaat maken gaat het niet beter, je krijgt het er alleen maar extra warm van.