Wat je kind leert als je niet oplet

We willen allemaal dat onze kinderen leren. Door leren wordt een kind zelfstandig. We denken daarom dat we kinderen alles moeten aanleren, maar wist je dat een kind het meeste leert als we daar niet bewust mee bezig zijn? Denk maar aan dat telefoongesprek dat je laatst voerde terwijl je ondertussen je boodschappen uitpakte. Je telefoon tussen schouder en oor geklemd. En wat denk je dat je peuter de volgende dag doet? Juist ja, met een blokje als telefoon tussen schouder en oor geklemd en dan een heel verhaal te kletsen onder het rondlopen. Herkenbaar tafereel? Zo zie je maar dat kinderen non-stop “aan” staan om te leren, gewoon door te kijken en na te doen.

Nu was dit gelukkig een heel onschuldig voorbeeld, je kan vast wel ergere dingen bedenken die je je kind liever niet aanleert….

Ik ben daar helaas ook schuldig aan, boos mijn spullen neergooien op de tafel, de deur flink hard dichtdoen, schreeuwen als ik boos word. Ik doe het als ik uit mijn humeur raak, maar moet echt slikken als ik het mijn kinderen zie doen. Het is zo moeilijk om een goed voorbeeld te blijven als je emoties jezelf teveel worden. Toch blijf ik het proberen, voor mijzelf, maar vooral ook voor mijn kinderen. Want juist die emoties zijn ook het lastigst voor je kind. Als hij boos wordt mag hij van jou niet gooien met zijn speelgoed of schoppen tegen zijn zus. Praat met je kind over de emotie. Zeg “ik zie dat je heel boos bent” benoem ook dat je het niet goed vindt dat hij met spullen gooit of iemand pijn doet. Je kan ook praten over dat je het zelf ook moeilijk vindt.

Spreek er daarnaast over met je partner en spreek bijvoorbeeld af dat hij/zij je even aanspreekt als je iets onhandigs zegt of doet. En als het dan toch mis gaat met het goede voorbeeld geven, biedt dan je excuses aan, dan geeft je toch weer een goed voorbeeld 😉

Verdiet

Uren heb ik met mijn kind gelopen om zijn verdriet te troosten. Dat was de enige manier om hem stil te krijgen, want zodra ik wilde gaan zitten begon hij weer te huilen. Wat kon hij veel huilen en zo hard en indringend! Soms zat ik er zo erg doorheen dat ik dacht dan huil je maar alleen. Maar dat kon ik niet, hem alleen laten huilen. Ik hoorde duidelijk dat het verdriet echt was en niet een huilen om iets voor elkaar te krijgen zoals mijn dochter wel kon. Dan lag ze in haar bedje en huilde tranen met tuiten om heel even stil te zijn en te luisteren of ik al kwam. Hoorde ze mij op de trap dan stopte ze met huilen, kwam ik toch niet dan huilde ze daarna nog wat harder. Dat was duidelijk een huiltje om iets voor elkaar te krijgen!

Maar wat kan je doen als je baby huilt? De volgende tips wil ik met jullie delen;

  • Probeer ontspannen te blijven!! Hoe moeilijk dat ook advies ook is, want van huilen krijg je als ouder best stress, hoe meer ontspannen jij je voelt, hoe sneller je kindje rustig wordt van jouw aanwezigheid.
  • Praat tegen je baby. Benoem het verdriet. Dat je begrijpt dat hij even moet huilen. Dat je hem zal troosten en vasthouden. Al dat soort benoemingen zijn voor beide partijen heel fijn. Je rustige woorden en stem bieden koestering en je hele wezen is gericht op troost waardoor jezelf ontspannen kan blijven.
  • Zoek een houding die voor jullie allebei prettig is. Veel baby’s vinden het prettig om gedragen te worden als ze huilen. Zachte beweging door lopen of wiegen zijn geruststellend. Op de buik op je borst is ook heel troostend. Dat kan je eventueel ook in een draagdoek. Met je baby in de wandelwagen een blokje om kan ook natuurlijk. Schaam je niet voor het huilen onderweg! Elke ouder heeft wel eens met een huilende baby over straat gelopen, dus voel je niet bezwaard.
  • Wissel de troostbeurten af met je partner! Als je onrustig wordt van het huilen, ga dan het huis uit of doe desnoods een koptelefoon op met muziek. Je hebt het ook nodig af en toe even los te zijn van je zorgtaak om daarna weer opgeladen het stokje over te nemen.
  • Biedt je kindje rust en regelmaat. Een oververmoeide baby kan ook huilen omdat hij niet meer weet hoe hij zelf tot rust kan komen. Door steeds hetzelfde ritme aan te bieden van voeden, verzorgen, spelen en weer slapen, kan je baby weer tot rust komen en kan het huilen afnemen. Het eerste signaal van vermoeidheid is wegkijken, daarna wordt het al snel mopperen/huilen. Als je al voor het mopperen je kindje op bed legt is de kans groot dat hij uit zichzelf gaat slapen.

Uiteraard moet je bij aanhoudend huilen dat uren per dag duurt, uitzoeken of er geen medische oorzaak is! Ga daarvoor naar de huisarts of het consultatiebureau. Dat aanhoudende huilen van onze zoon was een uitputtingsslag voor ons allemaal. Het bleek dat de voeding het probleem was, maar naast de voeding is onze zoon (nog steeds) een kind dat snel in tranen is. Honger, vermoeidheid, tegenslag, de tranen zitten hem gewoon hoog. Het is een ontlading die hij nodig heeft om weer te herpakken. Toen al en nu dus nog steeds.

Dus huilt je kindje veel? Blijf kalm, houdt moed en vergeet niet te genieten van de blije momenten tussentijds.

Onzekerheid

Wellicht herken je dat wel, twijfel over jezelf als ouder. “Doe ik het wel goed?”

Ik in ieder geval wel. Met regelmaat verzucht ik tegen mijn man “is dit nou wel handig? Moeten we dit zo wel doen?” Het gaat dan over de ruzie die we met de kinderen hebben over de tv-tijd, of bijvoorbeeld mijn zorgen over ongezonde voeding. Ik wil graag het beste voor mijn kinderen. Ik wil dat ze later terugkijken op een gelukkige jeugd. Ik wil ook dat ze leren meehelpen, rekening houden met anderen, maar ook dat ze zichzelf mogen zijn. Jeetje wat ingewikkeld is opvoeden!

Wij ouders doen allemaal maar wat. We krijgen een kindje en gaandeweg vormt zich de opvoeding. Uit je eigen gevoel van normen en waarden, een beetje intuïtief en goed afgekeken bij anderen. Meestal gaat opvoeden vrij vanzelf, maar de momenten dat je kind ingaat tegen jouw wensen, is het moment waarop je aan het twijfelen wordt gebracht… Ik vind dan dat ik stand moet houden. Alleen krijg ik dan een stemmetje in mijn hoofd dat zegt “Wat wil je bereiken met deze weg? Is de ruzie het resultaat wel waard? Welk voorbeeld geef ik nu zelf?” Wat mij helpt is mijn onzekerheden te bespreken met mijn man. Samen evalueren we de situatie. Dat helpt mij enorm om inzicht te krijgen in de weg die we moeten gaan. We stemmen steeds met elkaar af als opvoeders en helpen elkaar met de punten die nog anders kunnen. Al doende leren we.

Ben jij ook wel eens onzeker over je ouderschapskwaliteiten? Mag ik je daarmee complimenteren? Wat goed dat je soms onzeker bent! Het maakt dat je kritisch naar jezelf kijkt en zo mogelijk wil verbeteren. Dat is toch mooi!

Warm hè

Het zomerse weer is alweer aardig wat dagen in ons land. Soms zo warm dat ik niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. Nu zijn mijn kinderen gelukkig al wat ouder, maar ik kan mij nog goed herinneren hoe lastig die warme dagen met een kleintje kunnen zijn. Ik zie mezelf nog zitten met een plakkerig warm meisje op schoot dat alweer aan de borst wilde drinken…. Dus hier wat ervarings-advies van ouder tot ouder.

Laat je kindje vaker drinken, uit een flesje, aan de borst, een bekertje water, alles is goed eigenlijk. Ik legde bij het voeden een hydrofiel doek op mijn arm zodat het niet zo zweterig werd met mijn baby op de arm.

Blijf in de warme middag binnen en houdt de zon uit het huis met de gordijnen, een parasol of zonnescherm.

Met water spelen met deze temperatuur is heerlijk natuurlijk! Zorg er wel voor dat je alert blijft en je kindje niet alleen laat met een bodempje water. Zelfs daarin kan hij verdrinken.

Is het in de tuin echt te warm om met water te spelen? In de badkamer kan het babybadje ook prima staan. Een teiltje met water of een bodempje water in de douchebak is ook dikke pret!

Als je kindje, net als onze zoon, het belangrijk vindt dat alles gaat zoals het hoort…. En slapen zonder slaapzak dus niet lukt, doe dan toch gewoon de zomerslaapzak aan maar dan zonder verdere kleding. Wij plaatsten een ventilator in de deuropening van de slaapkamer die op een zachte stand draaide. Op deze manier was het iets aangenamer in zijn kamer.

En bovenal… relax! Dan loopt het ritme van je kindje maar een beetje anders. Als je je druk gaat maken gaat het niet beter, je krijgt het er alleen maar extra warm van.

En ik dan?

Deze blog is een beetje om de taboe bespreekbaar te maken. Laat ik je iets uit mijn meest persoonlijke gedachten vertellen en wie weet herken jij dit ook….

Al heel jong wist ik één ding zeker, ik wilde moeder worden. Wat ik met mijn leven zou doen, studie, werk, ik had geen idee, maar moeder worden stond met stip op één. En dat is gelukt! Ik ben moeder van twee prachtige kinderen. Ik vind ze gewéldig, echt waar. Maar er is ook iets dat mij regelmatig bekruipt… een gedachte die opkomt als ik lekker wil lezen of gewoon behoefte heb aan stilte om mij heen. Die gedachte zegt “en ik dan?” Als ik verzucht dat ik mijn kinderen soms wel weg zou willen toveren, gewoon voor een middagje, word ik aangekeken of ik een kreng ben en het moederschap niet waardig.

Alles en ik bedoel echt alles is een beetje ingewikkelder als je moeder bent. Daar had ik mij niet op voorbereid toen ik zwanger was. Dat lijkt wel het grootste geheim van alle moeders. Dat niemand wil toegeven dat kinderen zo’n immense verandering veroorzaken dat dingen die voorheen zo simpel waren als de deur uitgaan om brood te halen een echte opgave blijkt als moeder. Voor je buiten staat ben je een kwartier verder…. Vanaf het moment dat ik uit bed stap ben ik aan het zorgen. Brood smeren, speelgoed zoeken dat echt nú nodig is, ruzie sussen, weer eten klaarmaken, plasongelukje verhelpen, weer iets te eten maken en al die was!! Het gaat de hele dag door. En zelfs als mijn man thuis is, de kinderen naast hem staan en iets willen vragen, dan nog komen ze desnoods twee trappen op om te vragen aan “mama…” Ik kan mij zelfs herinneren dat ik als prille moeder gewoon jaloers was op mijn man dat hij lekker de hele dag naar zijn werk mocht terwijl ik thuis was met de baby (een heerlijke lieve blije baby, maar toch). Natuurlijk begrijp ik dat ouderschap veel aandacht vraagt, maar dat het mij zo uit evenwicht zou brengen had ik nooit kunnen bedenken.

Mocht jij, net als ik, af en toe moeite hebben met je rol als moeder, weet dan dat je niet de enige bent. Dat het oké is dat het soms tegen valt of zwaar is om moeder te zijn. Dat je eigenlijk niet meer weet hoe je weer wat van je oude zelf kan zijn terwijl je moeder bent. Ik vind dat namelijk best moeilijk. Maar gelukkig merk ik dat tijd hierbij helpt. De eerste jaren als moeder was ik echt alleen dat. Nu ze wat zelfstandiger zijn krijg ik ook weer wat ruimte in mijn leven om aan mijn eigen behoeften tegemoet te komen.

Loslaten

Prille baby’s houd je vast, koester je, bescherm en verzorg je. Dat is je taak als ouder, maar naarmate je kind groeit moet je steeds vaker een stapje terug doen, afwachten, loslaten. En o wat is dat moeilijk!!! Wanneer hoef je niet meer te helpen? Wanneer is je kind groot genoeg om zelf te pakken, schenken, regelen, alleen de trap op te gaan. Maar nog moeilijker vind ik het nu mijn kinderen zo groot worden dat ze zelfstandig buiten spelen of alleen naar een vriendin vertrekken op de fiets. Steeds weeg ik af, is dit mijn angst waardoor ik dit wil verbieden of is mijn kind nog niet toe aan zoveel verantwoordelijkheid. Kan ik met hem wel afspraken maken die worden nageleefd?

Doordat je kind oefent met zelfstandig ondernemen krijgt hij zelfvertrouwen en daar groeit hij enorm van. Onze zoon is nu 7 en heeft een enorme drang om de wereld te ontdekken. Hij wil erop uit trekken met zijn fiets, door de wijk, door het park, langs de bouwplaats om daar te kijken en steeds weer een ander rondje. Vertrekken we samen om de hond uit te laten, steevast raak ik hem onderweg “kwijt” omdat hij zo ver vooruit is dat hij helemaal uit het zicht is verdwenen. Ik loop dan maar braaf het rondje met de hond dat ik altijd maak in de hoop hem onderweg nog tegen te komen. Bij thuiskomst staat hij soms op mij te wachten soms ook niet…. In het laatste geval raak ik vreselijk ongerust, waar zal hij zijn? Ben ik hem onderweg misgelopen en staat hij nu ergens te huilen omdat hij mij kwijt is? Welnee! Stralend komt hij even later de hoek om “mam! Bij de bouwplaats lijkt het wel of ze een dijk aanleggen!” Hij is er zo aan toe om los te worden gelaten, maar ik nog niet…..

Ik ben vast niet de enige ouder die dat “loslaten” moeilijk vindt. Mij helpt het om steeds met mijn man of zus of andere ouder te praten over wat zij doen, welke regels hebben zij ingevoerd, hoe pakken zij het aan. Want je kind helpen opgroeien, zelfstandig maken zodat je kunt loslaten is natuurlijk het doel van opvoeden, maar dat is wat mij betreft wel de moeilijkste opgave.

gastouder zijn

Wat een bijzonder beroep is gastouder zijn toch. Als gastouder stel je je huis open, je gezinsleven en je hart. Je neemt kinderen op in je leven, soms kort soms langere tijd, maar altijd komt er een afscheid. De tijd die je met een kind doorbrengt is intensief. Immers, een kind kan pas groeien en ontwikkelen als hij veilig gehecht is, dus ook aan de gastouder. Goede hechting begint bij elkaar kennen en begrijpen. De gastouder moet elk kind weer opnieuw bekijken, wie ben jij? Wat vind jij fijn? Wat heb je nodig van mij? Er wordt gespeeld, gelachen, verzorgd, geknuffeld en al die tijd samen is nodig om te hechten, vertrouwd te raken met elkaar.

Als ouder bedenk je in eerste instantie dat je goede opvang nodig hebt als je gaat werken. “Goed” in de zin van veilige omgeving, prettige sfeer, goede verzorging en dat is zeker belangrijk! Het vormt de basis van een stimulerende leeromgeving waar je kind ontwikkelt naar zelfstandigheid. Het grappige is namelijk dat als de basis “goed” is je kind zoveel drang tot ontwikkelen heeft dat het bijna vanzelf gaat. “Bijna” maar niet helemaal want er moet natuurlijk wel veel gesproken worden om taal te leren, gespeelt worden om tot ontdekkingen en inzichten te komen en geoefend met alles zelf doen om zelfstandig te worden. En laat dat nou net zijn wat de gastouder allemaal doet en te bieden heeft!

Ik hoor steeds van “mijn” gastouders dat ze zo vol liefde over hun kindjes praten. Zo trots op de mijlpalen die ze halen en hoe ze genieten van hun knuffels en ondeugden. De tijd die zij met jouw kind doorbrengen is zo intensief! Mijn zoontje is ook vanaf 3 maanden tot ruim 5 jaar bij zijn “oma” Carla geweest. Zijn gastouder was net zo vertrouwd met hem als wij zelf zijn. Hij spreekt nog regelmatig over haar en wat ze allemaal deden samen.

En dan is het ineens voorbij. Tijd om afscheid te nemen. Een nieuwe mijlpaal, naar de basisschool gaan, is aangebroken. Gastouder Annie omschreef het heel mooi in onderstaand gedicht;

Gastouder… dat wil je zijn.

Jij bent het wel of niet.

Het zit in jou of niet.

Kan jij oneindig liefde en geduld gebruiken, dan zit het goed.

Je gastkinderen komen en gaan.

Jij bouwt met hun een band met vallen en opstaan net als “thuis”.

Opééns is het voorbij, bosje bloemen, trakteren en weg zijn ze…

Als gastouder maak je echt het verschil in een kinderleven! Wat mij betreft is er geen fijnere opvang dan bij een gastouder.

Wilde jongens

Lang dacht ik dat het echt niet uitmaakt of je een jongenskind of meisjeskind krijgt, maar nu ik allebei in huis heb moet ik erkennen dat het wel degelijk verschil maakt. Of het nu gaat om de manier van spelen, de interesses of mijn manier van opvoeden, het gaat allemaal net even wat anders met onze zoon dan met onze dochter.

Waar mijn dochter aan het tutten was met haar knuffels, pop en keukenspulletjes, was mijn zoon aan het onderzoeken of het keukentje ook op zijn kant kon liggen en hij er dan op kon klimmen en het kinderwagentje bleek op zijn kop prima dienst te doen als “veegwagen” waarmee de hele huiskamervloer vakkundig aan kant werd geveegd. Zijn prachtige bouwwerken halen zelden het einde van de dag, want er komt een aardbeving of andere ramp waardoor de hele boel luidruchtig instort en in onze huiskamer een grote ravage achterblijft. Terwijl onze dochter de hele middag bezig was alles mooi neer te zetten en daarna dagenlang niets meer te spelen had, want ze wilde het “mooimaakje” niet kapot maken. Het spel van onze zoon is zeer regelmatig luidruchtig te noemen en met vriendjes wil hij het liefst stoeien (nep-vechten noemt hij dat), rennen en klimmen. Alles is daarbij een competitie.

Maar waarom is dat nou toch? Hebben wij hem dat onbewust aangeleerd door hem als jongen te behandelen? Ik geloof niet dat we enkel maar “jongens” speelgoed hebben aangeboden en dat hij daarom zulk gedrag vertoont en ik heb nog nooit gezegd dat hij stoer moet doen of niet moet aanstellen omdat hij een jongen is.

De wetenschap toont aan dat het hormoon testosteron hier in belangrijke mate voor verantwoordelijk is. Dat hormoon testosteron zorgt er bijvoorbeeld voor dat de hersenontwikkeling bij jongens net even anders verloopt dan bij meisjes. Over het algemeen is het ruimtelijk inzicht en het abstract denken daardoor beter ontwikkeld bij jongens, terwijl bij meisjes de taalontwikkeling actiever is waardoor zij communicatief vaardiger zijn.

Ook zullen jongens op een andere manier kennis en vaardigheden opdoen. Waar wij al snel denken dat jongens “slopen” zijn ze eigenlijk bezig het materiaal te onderzoeken. Is het hard? Kan het open/kapot? Maakt het geluid? Door te testen komt een jongen tot leerzame conclusies en soms zelfs tot verrassend creatieve nieuwe inzichten. Dit is bijvoorbeeld goed te zien als je kinderen met de klei laat spelen. Meisjes zullen over het algemeen snel overgaan tot iets maken van de klei, terwijl jongens veel langer zullen smeren, knijpen en prikken in de klei. Dan lijkt het net of hij niets heeft gedaan, maar wauw wat een materiaalkennis is hier opgedaan! Als volwassene in deze situatie moeten we misschien wat vaker de verwachting van het eindproduct loslaten en de kinderen gewoon plezier laten hebben in het proces.

Natuurlijk is het voor elke jongen of elk meisje net even anders. We zijn gelukkig niet allemaal hetzelfde. Het is in ieder geval belangrijk dat jongens én meisjes veel verschillende soorten spel en materiaal wordt aangeboden zodat zij allebei kans krijgen te onderzoeken en spelen met dat wat hun voorkeur heeft op een manier die hun voorkeur heeft. En als opvoeder is het goed te onthouden dat jongens en meisjes anders met materiaal, elkaar en de omgeving om zullen gaan.

Naar Buiten!

Elke twee weken probeer ik een blog te schrijven, maar dat was even niet gelukt want wij waren naar buiten! Het was vorige week voorjaarsvakantie en zeker de eerste dagen zulk mooi weer. Het buitenleven trekt dan. Maar ook als het niet zo mooi weer is, probeer ik elke dag de kinderen mee naar buiten te nemen. Onze hond helpt ons daarbij enorm, want o wat is het verleidelijk om bij regen binnen te blijven… Toch merk ik dat we er allemaal plezier aan beleven onder alle weersomstandigheden naar buiten te gaan.

Steeds vaker komt het thema “buiten spelen” ook in het nieuws. Het blijkt dat steeds minder kinderen dagelijks buiten spelen en dat dit niet zonder gevolgen is. Buiten spelen heeft namelijk goede invloed op de motorische ontwikkeling van kinderen en ook voor de ogen is buiten zijn belangrijk. (lees hier waarom) Bedenk maar eens hoe moeilijk lopen ineens blijkt te zijn met allemaal ongelijke stoeptegels en afstapjes. Voor je kleintje is dat echt oefenen geblazen. Die ervaring wil je hem toch niet ontnemen?

Voor jonge kinderen is de buitenwereld een grote schatplaats van ontdekkingen. De putdeksel die een ander geluid maakt als je er op stapt, een bloemetje tussen de tegels, het schuine randje op en af aan het eind van de oprit, afgevallen blaadjes of een stok zomaar voor het oprapen. En dan ben je nog niet eens de straat uit! Je kan gewoon een rondje gaan lopen en mee-verwonderen wat er allemaal te zien is onderweg. Of je gaat naar een speelveldje met de bal of het speeltuintje om de hoek waar weer allemaal nieuwe uitdagingen op je kind wachten. Met een 1-jarige kan je gerust 1,5 kilometer lopen, het duurt alleen drie keer zo lang als je gewend was zelf te lopen 😉

En als het dan regent? Regenjassen en laarzen aan en lekker stampen in de plassen. Ook leuk, geef je peuter een paraplu! Weet je wel hoe moeilijk het is een paraplu boven je eigen hoofd te houden? Heerlijk toch, om je kind te zien glunderen als hij met zijn eigen paraplu mag lopen en het ook nog lukt om droog te blijven.

Met een klein kind moet je natuurlijk wel mee naar buiten. Als je een tuin hebt kan je ook in de tuin spelen, met zand, een loopauto of bal. Zolang je maar buiten blijft bij je kind, want wie wil er nou helemaal alleen in de tuin spelen. Pas als je kind ouder wordt kan je denken aan zelfstandig buiten spelen. Met welke leeftijd dat is hangt helemaal af van jezelf, de woonsituatie en je kind. Kan je goede afspraken maken met hem? Woon je aan een autovrije straat of juist aan een drukke weg of aan het water? En durf je het zelf al aan om je kind korte tijd uit het oog te verliezen? Wat vond ik dat moeilijk zeg! Iedere drie minuten ging ik weer even kijken, is ze er nog? Maar ook dat vertrouwen groeit langzaam. Nu spelen mijn kinderen buiten en denk ik maar eens in het kwartier, zou het wel goed gaan, ik heb ze al zo lang niet gezien of gehoord. En als ik dan ga kijken zijn ze zo heerlijk aan het spelen met vriendjes op het veldje en in de hut die in de struiken is gemaakt dat ik stilletjes weer wegsluip om hen niet te storen.

En weet je wat nou ook zo fijn is? Na een flinke tijd buiten spelen slaapt je kind zo heerlijk!

Het ophaal-drama

Na een afscheid in tranen en een dag hard werken wil je zo snel mogelijk je kindje weer ophalen bij de gastouder. Je verheugd je op het blije gezichtje van je kind en zijn armpjes om je heen. Helaas blijkt als je bij de gastouder aankomt dat je kind helemaal niet zo blij is jou te zien. Sterker nog, hij keurt je geen blik waardig en wil niet eens mee naar huis! Dan maar even overleggen met de gastouder hoe de dag is verlopen. Heel gezellig was het vandaag, ja hij was echt lief en kan zo goed helpen. Goh wat fijn om te horen! Maar terwijl jullie praten klimt je kindje op de rugleuning van de bank en gaat in het raamkozijn staan! Wat is dat nou? Dat doet hij anders nooit! En wie grijpt er nu in? Jij of de gastouder…

Herkenbaar? Voor mij wel in ieder geval. Mijn zoontje wilde vaak niet mee, rende voor mij weg en zodra mijn aandacht verslapte kwam de ondeugd, om nog maar te zwijgen over de drama’s met schoenen aandoen en gedag zeggen.

Waarom gebeurt dit toch? Jonge kinderen hebben geen besef van tijd en het moment dat papa of mama verschijnt komt voor hen altijd onverwacht. Het is dan moeilijk om meteen te schakelen van spelen bij de opvang naar jas en schoenen aan en naar huis. Ook is het niet meer duidelijk wie er de leiding heeft, want je bent nog bij de gastouder in haar huis met haar regels, maar nu is mama er dus zij zegt wat ik ga doen. Dan is even testen wel zo handig, dan weet je kind meteen wie de baas is.

Voor die kinderen die het overgang moment bij het ophalen lastig vinden helpt het enorm als de gastouder kort voor het ophalen aankondigt dat mama zo komt. Wellicht even een appje dat je er met 15 minuten bent? (als je altijd op dezelfde tijd komt is dat niet nodig natuurlijk)

Is je kind druk aan het spelen en merkt hij jou nog niet op? Maak van deze gelegenheid gebruik om vast de tas in te pakken en de dag door te nemen met de gastouder. Op deze manier verstoor je het spel niet en is er minder gelegenheid voor ongewenst gedrag. Als er toch ondeugende dingen gebeuren, bespreek dan gerust met je gastouder wie er op deze momenten gaat ingrijpen. Dan is het duidelijk wie de leiding neemt, ook voor jou als ouder.

Is het elke keer een drama om de jas en schoenen aan te krijgen bij het ophalen? Vraag dan of de gastouder de schoenen vast wil aandoen voordat jij binnenkomt of zorg dat je duidelijk en kordaat optreedt. Benoem dat je begrijpt dat het jammer is dat je naar huis gaat maar dat het nu tijd is. Dan maar even worstelen met de schoenen… Als je steeds kort, duidelijk en rustig bent, gaat het misschien niet elke keer fantastisch maar zal je merken dat je kind toch wat handzamer wordt.

Vergeet niet, ook al is het niet gezellig bij het ophalen, je kind is echt wel blij om weer bij jou te zijn!