Wat je kind leert als je niet oplet

We willen allemaal dat onze kinderen leren. Door leren wordt een kind zelfstandig. We denken daarom dat we kinderen alles moeten aanleren, maar wist je dat een kind het meeste leert als we daar niet bewust mee bezig zijn? Denk maar aan dat telefoongesprek dat je laatst voerde terwijl je ondertussen je boodschappen uitpakte. Je telefoon tussen schouder en oor geklemd. En wat denk je dat je peuter de volgende dag doet? Juist ja, met een blokje als telefoon tussen schouder en oor geklemd en dan een heel verhaal te kletsen onder het rondlopen. Herkenbaar tafereel? Zo zie je maar dat kinderen non-stop “aan” staan om te leren, gewoon door te kijken en na te doen.

Nu was dit gelukkig een heel onschuldig voorbeeld, je kan vast wel ergere dingen bedenken die je je kind liever niet aanleert….

Ik ben daar helaas ook schuldig aan, boos mijn spullen neergooien op de tafel, de deur flink hard dichtdoen, schreeuwen als ik boos word. Ik doe het als ik uit mijn humeur raak, maar moet echt slikken als ik het mijn kinderen zie doen. Het is zo moeilijk om een goed voorbeeld te blijven als je emoties jezelf teveel worden. Toch blijf ik het proberen, voor mijzelf, maar vooral ook voor mijn kinderen. Want juist die emoties zijn ook het lastigst voor je kind. Als hij boos wordt mag hij van jou niet gooien met zijn speelgoed of schoppen tegen zijn zus. Praat met je kind over de emotie. Zeg “ik zie dat je heel boos bent” benoem ook dat je het niet goed vindt dat hij met spullen gooit of iemand pijn doet. Je kan ook praten over dat je het zelf ook moeilijk vindt.

Spreek er daarnaast over met je partner en spreek bijvoorbeeld af dat hij/zij je even aanspreekt als je iets onhandigs zegt of doet. En als het dan toch mis gaat met het goede voorbeeld geven, biedt dan je excuses aan, dan geeft je toch weer een goed voorbeeld 😉

Verdiet

Uren heb ik met mijn kind gelopen om zijn verdriet te troosten. Dat was de enige manier om hem stil te krijgen, want zodra ik wilde gaan zitten begon hij weer te huilen. Wat kon hij veel huilen en zo hard en indringend! Soms zat ik er zo erg doorheen dat ik dacht dan huil je maar alleen. Maar dat kon ik niet, hem alleen laten huilen. Ik hoorde duidelijk dat het verdriet echt was en niet een huilen om iets voor elkaar te krijgen zoals mijn dochter wel kon. Dan lag ze in haar bedje en huilde tranen met tuiten om heel even stil te zijn en te luisteren of ik al kwam. Hoorde ze mij op de trap dan stopte ze met huilen, kwam ik toch niet dan huilde ze daarna nog wat harder. Dat was duidelijk een huiltje om iets voor elkaar te krijgen!

Maar wat kan je doen als je baby huilt? De volgende tips wil ik met jullie delen;

  • Probeer ontspannen te blijven!! Hoe moeilijk dat ook advies ook is, want van huilen krijg je als ouder best stress, hoe meer ontspannen jij je voelt, hoe sneller je kindje rustig wordt van jouw aanwezigheid.
  • Praat tegen je baby. Benoem het verdriet. Dat je begrijpt dat hij even moet huilen. Dat je hem zal troosten en vasthouden. Al dat soort benoemingen zijn voor beide partijen heel fijn. Je rustige woorden en stem bieden koestering en je hele wezen is gericht op troost waardoor jezelf ontspannen kan blijven.
  • Zoek een houding die voor jullie allebei prettig is. Veel baby’s vinden het prettig om gedragen te worden als ze huilen. Zachte beweging door lopen of wiegen zijn geruststellend. Op de buik op je borst is ook heel troostend. Dat kan je eventueel ook in een draagdoek. Met je baby in de wandelwagen een blokje om kan ook natuurlijk. Schaam je niet voor het huilen onderweg! Elke ouder heeft wel eens met een huilende baby over straat gelopen, dus voel je niet bezwaard.
  • Wissel de troostbeurten af met je partner! Als je onrustig wordt van het huilen, ga dan het huis uit of doe desnoods een koptelefoon op met muziek. Je hebt het ook nodig af en toe even los te zijn van je zorgtaak om daarna weer opgeladen het stokje over te nemen.
  • Biedt je kindje rust en regelmaat. Een oververmoeide baby kan ook huilen omdat hij niet meer weet hoe hij zelf tot rust kan komen. Door steeds hetzelfde ritme aan te bieden van voeden, verzorgen, spelen en weer slapen, kan je baby weer tot rust komen en kan het huilen afnemen. Het eerste signaal van vermoeidheid is wegkijken, daarna wordt het al snel mopperen/huilen. Als je al voor het mopperen je kindje op bed legt is de kans groot dat hij uit zichzelf gaat slapen.

Uiteraard moet je bij aanhoudend huilen dat uren per dag duurt, uitzoeken of er geen medische oorzaak is! Ga daarvoor naar de huisarts of het consultatiebureau. Dat aanhoudende huilen van onze zoon was een uitputtingsslag voor ons allemaal. Het bleek dat de voeding het probleem was, maar naast de voeding is onze zoon (nog steeds) een kind dat snel in tranen is. Honger, vermoeidheid, tegenslag, de tranen zitten hem gewoon hoog. Het is een ontlading die hij nodig heeft om weer te herpakken. Toen al en nu dus nog steeds.

Dus huilt je kindje veel? Blijf kalm, houdt moed en vergeet niet te genieten van de blije momenten tussentijds.

Onzekerheid

Wellicht herken je dat wel, twijfel over jezelf als ouder. “Doe ik het wel goed?”

Ik in ieder geval wel. Met regelmaat verzucht ik tegen mijn man “is dit nou wel handig? Moeten we dit zo wel doen?” Het gaat dan over de ruzie die we met de kinderen hebben over de tv-tijd, of bijvoorbeeld mijn zorgen over ongezonde voeding. Ik wil graag het beste voor mijn kinderen. Ik wil dat ze later terugkijken op een gelukkige jeugd. Ik wil ook dat ze leren meehelpen, rekening houden met anderen, maar ook dat ze zichzelf mogen zijn. Jeetje wat ingewikkeld is opvoeden!

Wij ouders doen allemaal maar wat. We krijgen een kindje en gaandeweg vormt zich de opvoeding. Uit je eigen gevoel van normen en waarden, een beetje intuïtief en goed afgekeken bij anderen. Meestal gaat opvoeden vrij vanzelf, maar de momenten dat je kind ingaat tegen jouw wensen, is het moment waarop je aan het twijfelen wordt gebracht… Ik vind dan dat ik stand moet houden. Alleen krijg ik dan een stemmetje in mijn hoofd dat zegt “Wat wil je bereiken met deze weg? Is de ruzie het resultaat wel waard? Welk voorbeeld geef ik nu zelf?” Wat mij helpt is mijn onzekerheden te bespreken met mijn man. Samen evalueren we de situatie. Dat helpt mij enorm om inzicht te krijgen in de weg die we moeten gaan. We stemmen steeds met elkaar af als opvoeders en helpen elkaar met de punten die nog anders kunnen. Al doende leren we.

Ben jij ook wel eens onzeker over je ouderschapskwaliteiten? Mag ik je daarmee complimenteren? Wat goed dat je soms onzeker bent! Het maakt dat je kritisch naar jezelf kijkt en zo mogelijk wil verbeteren. Dat is toch mooi!

Warm hè

Het zomerse weer is alweer aardig wat dagen in ons land. Soms zo warm dat ik niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. Nu zijn mijn kinderen gelukkig al wat ouder, maar ik kan mij nog goed herinneren hoe lastig die warme dagen met een kleintje kunnen zijn. Ik zie mezelf nog zitten met een plakkerig warm meisje op schoot dat alweer aan de borst wilde drinken…. Dus hier wat ervarings-advies van ouder tot ouder.

Laat je kindje vaker drinken, uit een flesje, aan de borst, een bekertje water, alles is goed eigenlijk. Ik legde bij het voeden een hydrofiel doek op mijn arm zodat het niet zo zweterig werd met mijn baby op de arm.

Blijf in de warme middag binnen en houdt de zon uit het huis met de gordijnen, een parasol of zonnescherm.

Met water spelen met deze temperatuur is heerlijk natuurlijk! Zorg er wel voor dat je alert blijft en je kindje niet alleen laat met een bodempje water. Zelfs daarin kan hij verdrinken.

Is het in de tuin echt te warm om met water te spelen? In de badkamer kan het babybadje ook prima staan. Een teiltje met water of een bodempje water in de douchebak is ook dikke pret!

Als je kindje, net als onze zoon, het belangrijk vindt dat alles gaat zoals het hoort…. En slapen zonder slaapzak dus niet lukt, doe dan toch gewoon de zomerslaapzak aan maar dan zonder verdere kleding. Wij plaatsten een ventilator in de deuropening van de slaapkamer die op een zachte stand draaide. Op deze manier was het iets aangenamer in zijn kamer.

En bovenal… relax! Dan loopt het ritme van je kindje maar een beetje anders. Als je je druk gaat maken gaat het niet beter, je krijgt het er alleen maar extra warm van.

En ik dan?

Deze blog is een beetje om de taboe bespreekbaar te maken. Laat ik je iets uit mijn meest persoonlijke gedachten vertellen en wie weet herken jij dit ook….

Al heel jong wist ik één ding zeker, ik wilde moeder worden. Wat ik met mijn leven zou doen, studie, werk, ik had geen idee, maar moeder worden stond met stip op één. En dat is gelukt! Ik ben moeder van twee prachtige kinderen. Ik vind ze gewéldig, echt waar. Maar er is ook iets dat mij regelmatig bekruipt… een gedachte die opkomt als ik lekker wil lezen of gewoon behoefte heb aan stilte om mij heen. Die gedachte zegt “en ik dan?” Als ik verzucht dat ik mijn kinderen soms wel weg zou willen toveren, gewoon voor een middagje, word ik aangekeken of ik een kreng ben en het moederschap niet waardig.

Alles en ik bedoel echt alles is een beetje ingewikkelder als je moeder bent. Daar had ik mij niet op voorbereid toen ik zwanger was. Dat lijkt wel het grootste geheim van alle moeders. Dat niemand wil toegeven dat kinderen zo’n immense verandering veroorzaken dat dingen die voorheen zo simpel waren als de deur uitgaan om brood te halen een echte opgave blijkt als moeder. Voor je buiten staat ben je een kwartier verder…. Vanaf het moment dat ik uit bed stap ben ik aan het zorgen. Brood smeren, speelgoed zoeken dat echt nú nodig is, ruzie sussen, weer eten klaarmaken, plasongelukje verhelpen, weer iets te eten maken en al die was!! Het gaat de hele dag door. En zelfs als mijn man thuis is, de kinderen naast hem staan en iets willen vragen, dan nog komen ze desnoods twee trappen op om te vragen aan “mama…” Ik kan mij zelfs herinneren dat ik als prille moeder gewoon jaloers was op mijn man dat hij lekker de hele dag naar zijn werk mocht terwijl ik thuis was met de baby (een heerlijke lieve blije baby, maar toch). Natuurlijk begrijp ik dat ouderschap veel aandacht vraagt, maar dat het mij zo uit evenwicht zou brengen had ik nooit kunnen bedenken.

Mocht jij, net als ik, af en toe moeite hebben met je rol als moeder, weet dan dat je niet de enige bent. Dat het oké is dat het soms tegen valt of zwaar is om moeder te zijn. Dat je eigenlijk niet meer weet hoe je weer wat van je oude zelf kan zijn terwijl je moeder bent. Ik vind dat namelijk best moeilijk. Maar gelukkig merk ik dat tijd hierbij helpt. De eerste jaren als moeder was ik echt alleen dat. Nu ze wat zelfstandiger zijn krijg ik ook weer wat ruimte in mijn leven om aan mijn eigen behoeften tegemoet te komen.

Loslaten

Prille baby’s houd je vast, koester je, bescherm en verzorg je. Dat is je taak als ouder, maar naarmate je kind groeit moet je steeds vaker een stapje terug doen, afwachten, loslaten. En o wat is dat moeilijk!!! Wanneer hoef je niet meer te helpen? Wanneer is je kind groot genoeg om zelf te pakken, schenken, regelen, alleen de trap op te gaan. Maar nog moeilijker vind ik het nu mijn kinderen zo groot worden dat ze zelfstandig buiten spelen of alleen naar een vriendin vertrekken op de fiets. Steeds weeg ik af, is dit mijn angst waardoor ik dit wil verbieden of is mijn kind nog niet toe aan zoveel verantwoordelijkheid. Kan ik met hem wel afspraken maken die worden nageleefd?

Doordat je kind oefent met zelfstandig ondernemen krijgt hij zelfvertrouwen en daar groeit hij enorm van. Onze zoon is nu 7 en heeft een enorme drang om de wereld te ontdekken. Hij wil erop uit trekken met zijn fiets, door de wijk, door het park, langs de bouwplaats om daar te kijken en steeds weer een ander rondje. Vertrekken we samen om de hond uit te laten, steevast raak ik hem onderweg “kwijt” omdat hij zo ver vooruit is dat hij helemaal uit het zicht is verdwenen. Ik loop dan maar braaf het rondje met de hond dat ik altijd maak in de hoop hem onderweg nog tegen te komen. Bij thuiskomst staat hij soms op mij te wachten soms ook niet…. In het laatste geval raak ik vreselijk ongerust, waar zal hij zijn? Ben ik hem onderweg misgelopen en staat hij nu ergens te huilen omdat hij mij kwijt is? Welnee! Stralend komt hij even later de hoek om “mam! Bij de bouwplaats lijkt het wel of ze een dijk aanleggen!” Hij is er zo aan toe om los te worden gelaten, maar ik nog niet…..

Ik ben vast niet de enige ouder die dat “loslaten” moeilijk vindt. Mij helpt het om steeds met mijn man of zus of andere ouder te praten over wat zij doen, welke regels hebben zij ingevoerd, hoe pakken zij het aan. Want je kind helpen opgroeien, zelfstandig maken zodat je kunt loslaten is natuurlijk het doel van opvoeden, maar dat is wat mij betreft wel de moeilijkste opgave.