Wat een uitkomst is een speen! Na twee weken kraambed met een baby die mijn pink niet meer wilde afstaan, vond ik de speen echt zo fijn. Het zuigen geeft een baby nu eenmaal veel rust. Sommige baby’s hebben meteen hun duimpje ontdekt, maar vaak is het nog lastig om die duim in je mond te krijgen en te houden. Hoewel dit ook voor de speen kan gelden, is de speen toch iets makkelijker in de mond te krijgen en veel ouders verkiezen de speen boven een duimpje met het idee dat je dat duimen in de toekomst zo moeilijk af kan leren. Dat is inderdaad een verstandig argument. Maar dan moet je ook een plan de campagne bedenken om de speen in de nabije toekomst aan banden te leggen…. Daar zie je vaak dat een speen afwennen nog net zo lastig blijkt. Misschien nog wel lastiger voor de ouders dan voor het kind. Let maar eens op hoe vaak een ouder het speentje terug in de mond van zijn kind stopt zonder dat het kind leek op te merken dat hij zijn speen kwijt was.

Voor het speen-gebruik is het verstandig al binnen het eerste half jaar de speen alleen te geven bij verdriet of inslapen. Als je baby wakker is en tevreden, is het speentje echt niet nodig. Zodra je kind een vast slaapritme heeft, zo rond 6 maanden, is het aan te raden de speen te koppelen aan het bedje en dan ook daar te laten. De momenten dat je kindje wakker is en gaat spelen zal hij geen behoefte meer hebben aan zuigen op de speen. Hij kan zijn mond dan gebruiken om het speelgoed te ontdekken en om te brabbelen. Als je kindje nog ouder wordt en tijgerend op ontdekking gaat is de speen helemaal niet meer nodig overdag. Bij verdriet laat je kindje zich prima troosten door jou kalmerende stem en troostende armen.

Heeft jouw kind een speen nodig om in slaap te komen? Haal de speen dan uit zijn mond en sluit de mond door zachtjes de lippen dicht te duwen nadat hij naar dromenland is vertrokken. De speen continu in de mond laten zorgt voor het aanwennen van open mond gedrag en dat kan echte problemen geven door het slapper worden van de mondspieren. Met als gevolg slissen bij het praten, verkeerde slik manieren waardoor de tanden scheef gaan groeien en veelvuldige verkoudheid door het mond ademen. Nu maak ik elke ouder vast bang voor de gevolgen van de speen, maar dat is niet mijn bedoeling!

Ik heb ook gewoon een speen aan allebei mijn kinderen gegeven. Onze dochter zoog zo hard aan haar speen de eerste maanden dat de afdruk van de speen helemaal in haar wangen stond! Na verloop van tijd bleef haar speen in bed en na twee jaar kregen we een mooi moment in de vorm van een stevige verkoudheid om afscheid te nemen van de speen. Aangezien ze door haar verkoudheid zelf al ontdekte dat ze niet met haar speen kon slapen en het haar toch lukte in te slapen hebben we maar meteen doorgezet en de speen ingeruild voor een mooie nieuwe knuffel in haar bed. Natuurlijk was ze wel even verdrietig, maar slapen zonder speen wende snel. Onze zoon heeft veel meer tijd met zijn speen doorgebracht. Hij was een heel verdrietige baby met krampjes, reflux en allergie. De speen troostte hem enorm. Na het inslapen haalden we braaf zijn speen uit zijn mond en in de nacht konden we hem dan weer vier keer gaan troosten door zijn speentje te geven. Dan was het verdriet snel weer gesust en kon iedereen weer slapen. Ook in de auto kon hij zo vreselijk hard huilen dat de speen de enige manier was om je te concentreren op de weg. Pas na drie jaar sliep hij ook s’ nacht door en hadden we genoeg energie over om de strijd met de speen aan te gaan. De speen was voor hem namelijk ook een gewoonte die hoorde bij het naar bed gaan. En een gewoonte is vaak moeilijk af te leren. We hebben er in de aanloop elke dag even met hem over gesproken en aangekondigd wanneer de speen voor de laatste keer mee mocht naar bed. Vanaf “de dag zonder speen” heb ik elke avond naast zijn bed gezeten om hem te troosten. De eerste dag wel drie kwartier! De tweede dag maar een half uur en na 6 dagen hoefde hij nog maar 5 minuten om zijn speen te huilen. Na twee weken was slapen zonder speen de nieuwe gewoonte, echt even door de zure appel heen bijten dus!

Geef je kindje dus gerust een speen, maar geef de speen wel verstandig. Bedenk wanneer de speen voor je kind een fijn rustmoment is en wanneer jij als ouder ook profijt hebt van deze rust (zoals bij ons in de auto). Bespreek het speen-gebruik-plan ook met je omgeving zodat papa, mama, oma en gastouder op een lijn zitten.