Deze blog is een beetje om de taboe bespreekbaar te maken. Laat ik je iets uit mijn meest persoonlijke gedachten vertellen en wie weet herken jij dit ook….

Al heel jong wist ik één ding zeker, ik wilde moeder worden. Wat ik met mijn leven zou doen, studie, werk, ik had geen idee, maar moeder worden stond met stip op één. En dat is gelukt! Ik ben moeder van twee prachtige kinderen. Ik vind ze gewéldig, echt waar. Maar er is ook iets dat mij regelmatig bekruipt… een gedachte die opkomt als ik lekker wil lezen of gewoon behoefte heb aan stilte om mij heen. Die gedachte zegt “en ik dan?” Als ik verzucht dat ik mijn kinderen soms wel weg zou willen toveren, gewoon voor een middagje, word ik aangekeken of ik een kreng ben en het moederschap niet waardig.

Alles en ik bedoel echt alles is een beetje ingewikkelder als je moeder bent. Daar had ik mij niet op voorbereid toen ik zwanger was. Dat lijkt wel het grootste geheim van alle moeders. Dat niemand wil toegeven dat kinderen zo’n immense verandering veroorzaken dat dingen die voorheen zo simpel waren als de deur uitgaan om brood te halen een echte opgave blijkt als moeder. Voor je buiten staat ben je een kwartier verder…. Vanaf het moment dat ik uit bed stap ben ik aan het zorgen. Brood smeren, speelgoed zoeken dat echt nú nodig is, ruzie sussen, weer eten klaarmaken, plasongelukje verhelpen, weer iets te eten maken en al die was!! Het gaat de hele dag door. En zelfs als mijn man thuis is, de kinderen naast hem staan en iets willen vragen, dan nog komen ze desnoods twee trappen op om te vragen aan “mama…” Ik kan mij zelfs herinneren dat ik als prille moeder gewoon jaloers was op mijn man dat hij lekker de hele dag naar zijn werk mocht terwijl ik thuis was met de baby (een heerlijke lieve blije baby, maar toch). Natuurlijk begrijp ik dat ouderschap veel aandacht vraagt, maar dat het mij zo uit evenwicht zou brengen had ik nooit kunnen bedenken.

Mocht jij, net als ik, af en toe moeite hebben met je rol als moeder, weet dan dat je niet de enige bent. Dat het oké is dat het soms tegen valt of zwaar is om moeder te zijn. Dat je eigenlijk niet meer weet hoe je weer wat van je oude zelf kan zijn terwijl je moeder bent. Ik vind dat namelijk best moeilijk. Maar gelukkig merk ik dat tijd hierbij helpt. De eerste jaren als moeder was ik echt alleen dat. Nu ze wat zelfstandiger zijn krijg ik ook weer wat ruimte in mijn leven om aan mijn eigen behoeften tegemoet te komen.