Kleine kindjes worden snel groot en voor je het weet heeft jouw schattige dreumes ineens een eigen mening… De opvoedboeken beloven je dat dit rond de leeftijd van twee jaar begint, maar wij ouders weten wel beter. Vaak is een van de eerste woordjes, naast papa en mama, nee! En dat ene woordjes verandert alles. Waar je eerst nog zelf kon bedenken wat er gedaan moest worden, sta je nu ruzie te maken met je kind.
Toch is het goed voor je kind om een eigen wil te ontwikkelen en dat wordt bij voorkeur op veilig terrein geoefend, dus thuis of bij de gastouder. Met nee zeggen kan een kind invloed uitoefenen op wat gaat komen. Hij ontdekt letterlijk zijn eigen ik met dit ene woord. Want door iets anders te willen dan jij voelt hij zijn onafhankelijkheid.

Ik had soms het gevoel dat al die dwarsheid enkel diende om mij te pesten, want de ergste confrontaties kreeg ik altijd als ik ze het minst kon gebruiken. Bijvoorbeeld als ik in de ochtend gehaast de deur uit wilde om mijn oudste op tijd op tijd op school te brengen of nadat ik thuiskwam van een middag kinderboerderij met twee vieze kinderen en het eten nog gekookt moest worden. Nee, ik ga geen handen wassen!! hoorde ik zodra ik een voet over de drempel had.
Een aantal zaken helpen dan goed,

• Blijf rustig! En herhaal je verzoek. Soms is het leuk om er meteen een uitgebreide opdracht van te maken, bijvoorbeeld als je toch je handen wast kan je daarna mooi de bakjes even afwassen. Maar als je daar als ouder geen zin in hebt moet handen wassen maar even onder protest.

• Stel geen vraag maar doe een mededeling. Als je vraagt “kom je aan tafel” zal het antwoord zeker nee zijn, maar als je zegt “we gaan aan tafel” is dat kans groter dat je kind zonder probleem komt zitten.

• Routine helpt ook. Kijk maar naar hoe je kind bij de gastouder is. Daar zijn de dagen in een vast ritme en die voorspelbaarheid zorgt voor weinig weerstand bij je kind.

• Kies je strijd! Als je elke nee gaat bestrijden ben je aan het eind van de dag doodop en na een week vraag je je af waarom je ooit had gedacht dat een kind krijgen leuk is. Kies daarom wat je echt belangrijk vindt en laat andere nee momenten geen strijd worden. Want hoe erg is het nou echt als je kind per se in mei met zijn snowboots naar de supermarkt wil.

• Lach er naderhand om. Bedenk in de avond eens hoe grappig de situatie eigenlijk was met je stampvoetende peuter midden in het winkelcentrum. Of bespreek de moeilijkste nee situaties eens met je zus, collega of vriendin. Wedden dat zij vergelijkbare verhalen hebben, dan kan je er samen om lachen en dat relativeert enorm.

De opvoedboeken beloven je dat deze koppigheidsfase weer voorbijgaat, wij ouders weten wel beter. Het nee zeggen gaat dan misschien weg, maar daarvoor in de plaats krijg je steeds uitgebreidere discussies met je peuter en later kleuter. Bij ons thuis ieder geval wel!
Zoals een wijze vrouw mij eens influisterde, dit zijn kwaliteiten van je kind die hij test. Het is nu even lastig, maar later heeft hij er profijt van. Dus als de stoom uit mijn oren dreigt te komen, denk ik daaraan. En natuurlijk vind ik het belangrijk dat mijn kinderen hun kwaliteiten ontwikkelen, dus kom maar op met die nee!