Voordat de werkdag kan beginnen breng je eerst nog je kind naar de gastouder. Daar aangekomen moet er afscheid genomen worden, maar dat valt niet altijd mee. Als ik mijn zoontje in de ochtend weg bracht zijn er menig tranen gelaten en niet alleen door hem! Hoe heerlijk je kind het ook heeft bij de gastouder, toch kan het afscheid in de ochtend moeilijk zijn. Vaak gaat het een periode goed en dan weer wat lastiger en het ene kind zal meer moeite hebben dan het andere, maar er is vast geen enkele ouder die nog nooit een huilend kind heeft achter gelaten. Dat begint vaak als je kind 8 maanden is, de zogenaamde verlatingsangst. Ineens heeft je baby een nieuw besef van zijn omgeving en van wie er altijd is (papa en mama) en wie minder vertrouwd is.

Zodra we bij de gastouder binnenstapten klampte mijn zoontje zich als een aapje aan mij vast. Ik kon hem bijna horen denken “wacht even, als ik hier ben gaat mama weg!” Ik moest hem letterlijk lostrekken en in de armen van de gastouder duwen voor ik weg kon gaan. Hij huilde dikke tranen en als ik kordaat de deur achter mij dicht trok en naar mijn auto vluchtte voelde ik ook de tranen over mijn gezicht rollen. Nog voor ik op mijn werk was hoorde ik al een berichtje binnenkomen op mijn telefoon en daar stond steevast in “tranen zijn weer gedroogd en hij is heerlijk aan het spelen” begeleid door een foto van mijn breed lachende zoontje op het speelkleed. Dit kleine drama in de ochtend werd na een paar maanden gelukkig minder en was zelf een tijdje helemaal over, maar is helaas nog meerdere keren teruggekeerd.

Een paar tips voor het afscheid wil ik delen met jullie;

  • Houd het kort! Als je zegt dat je weggaat, geef dan nog een keer een kusje of knuffel en ga daarna meteen weg. Hoe langer je probeert te troosten, hoe groter het drama wordt.
  • Vertel altijd waar jullie heen gaan als je onderweg bent en ook dat jij daarna gaat werken en dat je na het middagslaapje/fruit eten of iets dergelijks je kind weer komt ophalen.
  • Maak een vast routine van het binnenkomen en weggaan bij de gastouder. Bijvoorbeeld samen de schoenen en jas uitdoen en opruimen en dan iets te spelen kiezen, zeggen dat je weggaat, kus en knuffel geven en bij de gastouder op schoot achterlaten. Wij gingen altijd nog even zwaaien over het tuinhekje als ik eenmaal buiten was.
  • Hoe moeilijk het ook is, ga niet nog even terug! Ook niet als je je kindje heel hard hoort huilen. Als je teruggaat en daarna nog een keer weg wilt lopen is het verdriet helemaal niet meer te overzien.
  • Ga nooit stiekem weg omdat je kind zo lekker zit te spelen. Als hij daarna ontdekt dat je bent vertrokken durft hij je nooit meer uit het oog te verliezen.
  • Neem een zakdoekje mee voor als je weer in de auto zit en je mascara dreigt uit te lopen….

En als je dan op je werk bent aangekomen en weer gerustgesteld bent door een berichtje van je gastouder over hoe gezellig het inmiddels is bij haar, dan weet je “ik ben geen rotmoeder die haar kind huilend achterliet, dit is een fase en gaat weer voorbij”