Prille baby’s houd je vast, koester je, bescherm en verzorg je. Dat is je taak als ouder, maar naarmate je kind groeit moet je steeds vaker een stapje terug doen, afwachten, loslaten. En o wat is dat moeilijk!!! Wanneer hoef je niet meer te helpen? Wanneer is je kind groot genoeg om zelf te pakken, schenken, regelen, alleen de trap op te gaan. Maar nog moeilijker vind ik het nu mijn kinderen zo groot worden dat ze zelfstandig buiten spelen of alleen naar een vriendin vertrekken op de fiets. Steeds weeg ik af, is dit mijn angst waardoor ik dit wil verbieden of is mijn kind nog niet toe aan zoveel verantwoordelijkheid. Kan ik met hem wel afspraken maken die worden nageleefd?

Doordat je kind oefent met zelfstandig ondernemen krijgt hij zelfvertrouwen en daar groeit hij enorm van. Onze zoon is nu 7 en heeft een enorme drang om de wereld te ontdekken. Hij wil erop uit trekken met zijn fiets, door de wijk, door het park, langs de bouwplaats om daar te kijken en steeds weer een ander rondje. Vertrekken we samen om de hond uit te laten, steevast raak ik hem onderweg “kwijt” omdat hij zo ver vooruit is dat hij helemaal uit het zicht is verdwenen. Ik loop dan maar braaf het rondje met de hond dat ik altijd maak in de hoop hem onderweg nog tegen te komen. Bij thuiskomst staat hij soms op mij te wachten soms ook niet…. In het laatste geval raak ik vreselijk ongerust, waar zal hij zijn? Ben ik hem onderweg misgelopen en staat hij nu ergens te huilen omdat hij mij kwijt is? Welnee! Stralend komt hij even later de hoek om “mam! Bij de bouwplaats lijkt het wel of ze een dijk aanleggen!” Hij is er zo aan toe om los te worden gelaten, maar ik nog niet…..

Ik ben vast niet de enige ouder die dat “loslaten” moeilijk vindt. Mij helpt het om steeds met mijn man of zus of andere ouder te praten over wat zij doen, welke regels hebben zij ingevoerd, hoe pakken zij het aan. Want je kind helpen opgroeien, zelfstandig maken zodat je kunt loslaten is natuurlijk het doel van opvoeden, maar dat is wat mij betreft wel de moeilijkste opgave.