Dit stukje is een hart onder de riem voor alle ouders die worstelen met een moeilijke eter aan tafel. Je doet het goed! Het ligt niet aan jou. Volhouden is het enige dat telt!

Het zal ons niet gebeuren, nog zo’n moeilijke eter. Dat hadden wij ons heilig voorgenomen toen we onze zoon voor het eerst in onze armen hielden. Want onze dochter heeft vanaf haar eerste jaar moeilijk gegeten en is heel kieskeurig over wat zij lust.
Dat we dachten dat het ons geen tweede keer zou overkomen impliceerde dat we daar zelf verantwoordelijk voor waren geweest. Wat een arrogantie! Alsof wij er iets aan konden doen dat onze dochter gruwelt van het gevoel van het velletje van de tomaat en dat ze moeite heeft met het stukkauwen van een stukje vlees of haar aversie voor aardappels. Maar toch, onze omgeving gaf ons dat gevoel maar al te goed….

Dus met onze zoon zouden we het anders aanpakken! Met 5 maanden zat hij met zijn eerste sperzieboon in zijn hand op schoot om die uitgebreid te onderzoeken en hoera! het ging ook in zijn mond. Helaas werd er niet van gegeten en dat gebeurde met niets dat we hem aanboden op deze manier. Ondertussen bleef er niets meer van mij over omdat meneer iedere twee uur aan de borst dronk om zijn honger te stillen. Na 8 maanden dan toch maar een potje gepureerde babyfruit gevoerd en dat ging erin als koek. Uiteindelijk werd dit repertoire uitgebreid met brood en gepureerde pompoen maar daar stagneerde de boel.
Na 3 jaar zijn we met de huisarts gaan praten en die verwees ons daar naar de kinderarts die ons doorverwees naar de kinderdiëtist die ons door verwees naar de orthopedagoog… Conclusie, een hoog gevoelig kind dat moeite heeft met de geur en het gevoel van eten in zijn mond. Geduldig blijven, herhalen en steeds opnieuw aanbieden. We zijn goed bezig, ga zo door. Uitgedokterd waren we.
En dus verandert er niets aan tafel, worden kleine overwinningen behaald in een tijdspanne van een half jaar en ploeteren we vrolijk voort. Voor ons geen gezellige restaurantbezoekjes of ontspannen etentjes bij vrienden. En met afgunst kijken we naar gezinnen die dat wel zo makkelijk kunnen. Dat heeft niets met ons falen als ouders te maken, maar met de manier waarop onze kinderen de wereld en het voedsel in het bijzonder ervaren.
Er zijn vast meer gezinnen zoals de onze die hier mee worstelen en weet het ligt dus niet aan jou. Je bent niet zwak als je je kind faciliteert in voedsel dat hij wel wil eten. Jij weet hoeveel stress, angst en verdriet erachter schuilgaat als hij of zij niet wil eten wat aanwezig is op het feestje. Onze orthopedagoog zei, “het is als dansen op het slappe koord, je moet continu inschatten, bijstellen, vooruitkijken en het evenwicht bewaren. Als je dat kan, kom je vanzelf aan de overkant”
Dus dat doen we dan maar. Inschatten, bijstellen, vooruitkijken en het evenwicht bewaren.
En genieten van de dingen die wel goed gaan natuurlijk! Ze worden vanzelf groot, ook die van ons.