We willen allemaal dat onze kinderen leren. Door leren wordt een kind zelfstandig. We denken daarom dat we kinderen alles moeten aanleren, maar wist je dat een kind het meeste leert als we daar niet bewust mee bezig zijn? Denk maar aan dat telefoongesprek dat je laatst voerde terwijl je ondertussen je boodschappen uitpakte. Je telefoon tussen schouder en oor geklemd. En wat denk je dat je peuter de volgende dag doet? Juist ja, met een blokje als telefoon tussen schouder en oor geklemd en dan een heel verhaal te kletsen onder het rondlopen. Herkenbaar tafereel? Zo zie je maar dat kinderen non-stop “aan” staan om te leren, gewoon door te kijken en na te doen.

Nu was dit gelukkig een heel onschuldig voorbeeld, je kan vast wel ergere dingen bedenken die je je kind liever niet aanleert….

Ik ben daar helaas ook schuldig aan, boos mijn spullen neergooien op de tafel, de deur flink hard dichtdoen, schreeuwen als ik boos word. Ik doe het als ik uit mijn humeur raak, maar moet echt slikken als ik het mijn kinderen zie doen. Het is zo moeilijk om een goed voorbeeld te blijven als je emoties jezelf teveel worden. Toch blijf ik het proberen, voor mijzelf, maar vooral ook voor mijn kinderen. Want juist die emoties zijn ook het lastigst voor je kind. Als hij boos wordt mag hij van jou niet gooien met zijn speelgoed of schoppen tegen zijn zus. Praat met je kind over de emotie. Zeg “ik zie dat je heel boos bent” benoem ook dat je het niet goed vindt dat hij met spullen gooit of iemand pijn doet. Je kan ook praten over dat je het zelf ook moeilijk vindt.

Spreek er daarnaast over met je partner en spreek bijvoorbeeld af dat hij/zij je even aanspreekt als je iets onhandigs zegt of doet. En als het dan toch mis gaat met het goede voorbeeld geven, biedt dan je excuses aan, dan geeft je toch weer een goed voorbeeld 😉